Sindhi kavita jo rooh se nikal kar nishat ki gehrai mein utarta hai, is zamaane mein bhi apni zuban bane hue hai. Yeh bas misron ka junoon nahi, balkeh ekta pehchaan hai, jo azamon se Sindhi farogh Sindhi Poetry ki rooh ko ujaala day rahi hai.
سنڌوڪ ادب جي ڏاڪڻي ۽ ڀرپور روپي مان اِڪڙو حصو هوندو آهي. ڪلام، شعر يا بيت جي ڍنگ ۾ پرگاريائيندي، سنڌي شاعري انساني حالات، ٻرڻي پيار، ۽ زندهگيءَ جا ڳڻڀاڱيا تجربا بيان ڪري ٿو. ڪجهه شاعرا ڏسندڙ ته هئا جن جي لِکائين مان ٻاهرين روشن تفصيلا ملي سکن؛ جڏهن ته ٻيا روحاني ۽ تصوري جهان ۾ گم آهن. قديم زماني
ڀارتي ثقافت جي معزز ڪنڊ ۾، سندھي شاعري هڪ خاص منزل رکندڙ آهي. جديد دَهرن کان وٺي ننڍڙي دور تائين، سندھي شاعري لاڙي ۽ غم جو اظهار آهي. انهن ڏٺل ۾، حيات جي تفصيلن جي ڳڻڻ ڪئي وئي آهي، ۽ انهن ڳالھن ۾، سندھي ماڻھو جي سمجههڻ جا نڀڻ خيال ظاهر ٿي چڪا آهن. سندھي شاعري اڻيڻ واري تهوري به آهي، ۽ آس به - ته
سندھي ادب جي دنيا ۾، منفرد مقام آهي. قديم زماني کان وٺل هاڻي تائين سندھي شاعرا بيلاگ طريقي سان پنهنجي سوچون بيان ڪيا آهن. عام زبان ۾، سندھي شاعري ۾ مهرباني، ۽ ان سان گڏ وڇڙائي ، پڻ سماجي حالتون نظر اچي ٿيون . مڃيل شاعرا جهڙوڪ بانو ڇڻاڻ سندھي شاعري کي عظيم بنائڻ ۾ مدد ڪئي آهي . شهيد موئي